Ojć!

No taaak. Nie ma to jak wchodzić dzień w dzień na bloga i zbierać się do napisania notki. W każdym z tych momentów odzywał się we mnie wszechmocny leń i szybko wyłączałam internet. Straszne. Ale już powróciłam z krainy niepisaniowości.
W okresie między ostatnio dodaną notką a dniem dzisiejszym, sporo się działo. Zaczęło się i skończyło chodzenie na zarobek do rwania wiśni, zakup książek i całej reszty wyposażenia do szkoły, rewolucja modowa (czyt. zakupy w towarzystwie przyjaciółki i jej równie zwariowanej siostry), przekonanie mnie do kupna czarnych szpilek (czyt. zmuszenie mnie do zakupu). I tak właściwie, toby było na tyle. Po napisaniu okazało się, że wcale nie było tego tak dużo.
Zapomniałabym całkowicie, że przedwczoraj odkopałam w szafie gitarę, którą dostałam kilka lat temu na Gwiazdkę. Ogarnął mnie wtedy dziwny nastrój, którego nie potrafię nazwać, i zaczęłam uczyć się gry. Coś tam wybrzdąkam, ale mam nadzieję, że do końca wakacji czegoś się nauczę :).
Mam jeszcze małą, tyciusieńką prośbę. Jeżeli ktoś zobaczy, że zgodziłam się wejść do Pilicy, w której w tym samym czasie przebywa rodzina W., mój kuzyn i młodszy brat, niech mnie mocno walnie w głowę (czy jak to elokwentnie nazwał wujek - pusty barani łeb). Tak mnie obsypali piaskiem, że przez następny tydzień pozbywałam się go z włosów! Okropne uczucie. I ta woda w uszach i nosie. Zgroza.
Jak na tak długi okres czasu, notka krótka. Kiedyś to jeszcze nadrobię.
Do zobaczenia nie wiadomo kiedy.